Blank Call - Sandeep Khare

हल्ली असा अवेळीच येतो कधी फोन

आणि कळतच नाही बोलतय कोण

बोलतच नाही मुळी पलीकडे कोणी

ऐकू येत रहातं फक्त डोळ्यातलं पाणी ...(१)

कळताच मलाही मग थोडंसं काही

मीही पुढे मग बोलतंच नाही

फोनच्या तारेतून शांतता वाहते

खूप खूप आतून अजून काही सांगते ...(२)

नदी नि शेतं नि वार्‍याची गिरकी

ढगाची विजेने घेतलेली फिरकी

वाळूवर काढलेली पाण्याची चित्रं

"तुझा" पुढे मी खोडलेला "मित्र" ...(३)

टपला नि खोड्या नि रुसवे नि राग

एकदा तरी सहज म्हणून शहाण्यासारखं वाग

हसायचे ढीगभर नि लोळून लोळून

बोलायचे थोडेच पण घोळून घोळून...(४)

वडाचे झाड आणि बसायला पार

थंडीमधे काढायची उन्हात धार

कॉफी घेउन थोडेसे बोलायचे कडू

हसताना पहायचे येते का रडू ...(५)

बोलायचे गाणे आणि बोलायची चित्रं

नुसतीच सही करुन धाडायची पत्रं

क्षणांना यायची घुंगरांची लय

प्राणांना यायची कवीतेची सय...(६)

माणूस आहेस "गलत" पण लिहितोस "सही"

पावसात भिजलेली कवीतांची वही

पुन्हा नीट नव्याने लिहीत का नाहीस?

काय रे.... काही आठवतय का नाही?

शब्दसुद्धा नाही तरी कळे असे काही

हातामधला हात सुद्धा जितकं बोलत नाही...(७)

हल्ली असा अवेळीच येतो कधी फोन

आणि कळतच नाही बोलतय कोण

दोन्ही कडे अबोला आणि मध्यात कल्लोळ

छाती मधे घुसमटतात हंबरड्यांची लोळ...(८)

ऐकू येतात कोंडलेले काही श्वास फक्त

कोणासाठीतरी खोल दुखलेलं रक्त

गरम होतात डोळे नि थरथरतो हात

सर्रकन निघते क्षणांची कात...(९)

उलटे नि सुलटे कोसळते काही

मुक्यानेच म्हणतो "नको... आता नाही"

फार नाही... चालतो मिनिटे अवघी तीन

तेवढ्यात जाणवतो जन्माचा शीण

तुटत गेले दोर आणि उसवत गेली वीण

डोळे झाले जुने तरी पाणी नविन...(१०)

हल्ली असा अवेळीच येतो कधी फोन...

हसलो म्हणजे सुखात आहे ऐसे नाही - संदिप खरे

हसलो म्हणजे सुखात आहे ऐसे नाही

हसलो म्हणजे दुखीः नव्हतो ऐसे नाही

हसलो म्हणजे फ़क्त स्वतःच्या फ़जितीवर

निर्लज्यागत दिधली होती स्वतःच टाळी

हसलो कारण शक्यच नव्हते दुसरे काही

डोळ्यामधे पाणी नव्हते ऐसे नाही

हसतो कारण तुच कधी होतीस म्हणाली

याहुन तव चेहर्‍याला काही शोभत नाही

हसतो कारण तुला विसरणे जितके अवघड

तितके काही गाल पसरणे अवघड नाही

हसतो कारण दुसर्‍यानांही बरे वाटते

हसतो कारण तुला सुद्धा ते खरे वाटते

हसलो म्हणजे फ़क्त डकवली फ़ुले कागदी

आतुन आलो होतो बहरुन ऐसे नाही

हसतो कारण जरी बत्तीशी कुरुप आहे

खाण्याची अन दाखवण्याची एकच आहे

हसतो कारण सत्याची मज भिती नाही

हसतो कारण हसण्यावाचुन सुटका नाही....

बॉस ..... - संदिप खरे

बॉस .....

बॉस खुप उशिरापर्यंत थांबायचा आणि वैताग आणायचा...

लाल लाल कंटाळल्या डोळ्यांनी काम करत रहायचा...

आम्ही घरी निघालो की चुकचुकायचा...

मी लग्नाळलेला... वाटायचं- 'चांगलं घरी जायचं सोडून

कसलं हे उकरून उकरून काम करत रहाणं !'...

यथावकाश माझं लग्न झालं...

नव्या नवलाईचे पक्षी घरटं सोडेना झाले...

बघता बघता 'अतिपरिचित' झाले....

आणि हळूहळू पंख सैलावत जाताना

घरटयाची हाक आत तेवढीशी तीव्र उरली नाही...

आता बॉसला 'थांब' सांगावं लागत नाही...

केबिनमध्ये तो आणि केबिनबाहेर मी

एकमेकांना सोबत करत बसलेलो असतो...

कंटाळ्यातील भागीदारांच्या समजुतदारपणाने

घरी न जाता काम करत रहाण्याची 'अनिवार्यता'

दोघांनाही आता घट्ट धरून ठेवते...

उकरून उकरून काम करत प्रश्नांशी भांडत बसण्यापेक्षा

उकरून उकरून काम करणे सोपे असते,

हे निर्जन ऑफिसमधल्या सुन्न रात्रींशी

गुपचुप कबुल केलेए आहे मी...

- संदिप खरे

हृदय फेकले तुझ्या दिशेने - संदीप खरे

हृदय फेकले तूही जेंव्हा

सुटले तेही,पडलेही पण

तुटले नाही-फुटले नाही

नाद निघाला केवळ खण्‌कन्‌

गोष्ट येवढी इथेच थांबे

अशा गोष्टींना नसतो नंतर

खळ्‌कन्‌ आणि खण्‌कन्‌ यांतील

कधी कुठे का मिटले अंतर

मन पोलादी नकोच तुजसम

असो असूदे काच

जरीहीफुटून जाते क्षणी परंतु

गंजायाची भीती नाही

--- संदीप खरे.